Nog twee fietstochtjes in natuurpark Brenne

Zondag was een zwaar bewolkte en zelfs wat druilerige dag. Die leende zich goed voor wat lezen en luieren en het uitzoeken van onze volgende bestemming. Maandagochtend maakten we ons nuttig met wat noodzakelijke schoonmaakwerkzaamheden en inkopen plus tanken in Le Blanc. Die middag hebben we nog een nieuw rondje door het land gefietst. Eerst langs het Maison du Parc en het kasteel van Bouchet. Dat is op bepaalde dagen geopend voor bezoekers - in het tweede deel van de week. Nu dus even niet.  Langs de laatste huisjes fietsten we het land van weiden, heggen, bloeiende bermen - zelfs met veel vlinders - weer in. We merkten dat deze dagen heel veel gemaaid werd overal. Niet alleen roofvogels kwamen daarop af, maar ook reigers. Ergens onderweg zag ik (een beetje ver weg in het veld) een koereiger die een grote prooi probeerde weg te werken. Een mol of een muis, ik kon het niet goed zien.

We kwamen bij het Etang de la Mer Rouge, een heel groot meer dat tot onze verbazing helemaal droog stond. En dat terwijl een bordje erop wees dat het om visvijvers ging. De website van natuurpark bood uitkomst: de meren van de Brenne zijn eeuwen oud en zijn vrijwel alle door mensen aangelegd als drinkwatervoorziening voor het vee en later in gebruik genomen als visvijvers. Ze zijn met een stelsel van kanalen en sluizen met elkaar verbonden en worden van oktober tot april stapsgewijs leeggepompt, waardoor de vissen - nog steeds op traditionele wijze - gemakkelijk met grote netten kunnen worden gevangen. De streek is vooral bekend voor de karpers, die je dan ook op de menu's van eetgelegenheden terugvindt.

Aan de andere kant van het pad zagen we wat kleinere vijvers, waarvan er een kurkdroog was, terwijl in een andere een beverrat zich heerlijk aan het wassen was. In een kanaaltje laag stromend water.

Voor ons voelde het als puur natuur met een rijke flora (o.a. bremraap), vlinders, bijen en hommels en andere insecten zoals deze mooie kleine heldenboktor. We fietsten zonder ook maar iemand tegen te komen verder door het bos tussen manshoge varens en grassen, de hoog opgaande bloemenaren van witte affodil, het verrassende blauw van een paar akeleien en teerwitte blaassilene. 

Terug in de weidegebieden dromden de koeien op ons af, vogels als de zwartkop zongen hoog in de boom terwijl boomleeuweriken voor ons van de weg opvlogen. We hebben een mooi rondje gefietst van zo'n 22 km en ook weer een ander facet van het gebied leren kennen. 

Dinsdag hebben we nog een flinke fietstocht gemaakt, deels over nieuwe, deels over eerder gereden trajecten. We hadden de weg veelal voor ons alleen. Het leverde niet echt nieuwe waarnemingen op, maar was wel een plezierige afsluiting van ons verblijf . Het meer van Purais, waar kokmeeuwen, hier en daar wat kuifeenden en tafeleenden, de kolonie witwangsterns en enkele purperreigers in verre rietkragen de meest opvallende verschijningen waren. Via het gehucht Gabriau kwamen we in Gabrière, waar we een smakelijke lunch hebben genoten in Le Gap, voor we verder reden. 

L' étang Massé en Foucault. De jonge zwaluwen waren inmiddels uitgevlogen, maar zaten vast ergens in de buurt. Een blauwe ijsvogelvlinder verraste ons dit keer in de bramenstruiken naast het paadje. De steltkluten paradeerden nog steeds statig rond; een stel wintertalingen, wat grauwe ganzen en Canadese ganzen evenals een paar kieviten hadden zich bij de wilde eenden en de meeuwen op het eilandje gevoegd.

We hebben een weekje van de prachtige natuur van de Brenne genoten. Op de nog zo rustige camping kwamen er inmiddels steeds meer bordjes gereserveerd te staan : Hemelvaartweekend. Wij hebben Vichy als bestemming gekozen en hebben voor de zekerheid maar een plaatsje gereserveerd. Au revoir Brenne!

Het Brenne Natuurpark

Donderdag 22 mei reden we onder een half bewolkte hemel weg uit Falaise -  over een doodstille tolweg naar Tours - dan Montbazon - dan D943 richting Loches/Châteauroux met als einddoel het gehucht Rosnay, middenin het waterrijke natuurgebied de Brenne. De municipal Les Millots is een eenvoudige camping aan een mooie visvijver. We vonden er niet alleen een fijne kampeerplek, maar ook onze familie met wie we twee dagen zouden optrekken. Als je allebei in Frankrijk toert, kun je soms tot leuke afspraken komen! Een glaasje wijn samen, een mooie zonsondergang en de volgende dag met z'n vieren op de fiets het gebied verkennen.

In de directe omgeving van de camping wisselden natte gebieden, meren en graslanden elkaar af. Achter de camping liep een pad tussen de moerassen en een meer door, zodat we ter plekke al van de rijk geschakeerde natuur konden genieten. We genoten van de dagelijkse zang van de wielewaal en de nachtegaal, maar met het oog heb ik ze beide nooit tussen het dichte gebladerte kunnen ontdekken. Wel de vinken, de zwartkoppen en de mezen die druk waren met voedsel zoeken en het voeren van hun jongen. Spechten en gaaien lieten zich ook dagelijks zien en horen. 

Het Brennepark wordt wel het gebied van de duizend meren genoemd. In feite zijn er bijna 5.000 wateren en watertjes, zowel stromend (bronnen, beken, rivieren enz.) als stilstaand water (vijvers, poelen, sloten enz.). Het is sinds 1991 officieel een wetland van internationale betekenis, qua oppervlakte het één na grootste wetland van Frankrijk. Beschermd natuurgebied met een enorme biodiversiteit dankzij alle verschillende landschapsoorten. Het hele landschap is echter niet van nature ontstaan, maar door de eeuwen heen door menselijk handelen. De geologie speelt daarbij zeker een rol, maar wat dat betreft geef ik hier even de voorkeur aan de legende van de reus Gargantua: "deze moest om van Tours naar Limoges te komen, de Brenne te voet oversteken. Ondanks zijn lange benen zakte hij bij elke stap een beetje weg en zijn enorme voeten, helemaal aangekoekt met modder, maakten hem het lopen moeilijk. Van tijd tot tijd moest hij zijn laarzen schudden en telkens viel er genoeg om een heuvel te vormen." Aha, dat verklaart dus de abrupte heuveltjes zo middenin de vlakke of lichtglooiende weiden!

Het dorp Royans ligt op loop- c.q. fietsafstand van de camping. De plaatselijke middenstand is gereduceerd tot een kapper en een pizza-automaat, maar op de viersprong in het centrum is een vriendelijk restaurantje dat in een aardige schotel schijnt te voorzien en waar je bovendien 's morgens een stokbrood op bestelling kunt afhalen. En vanuit Royans kun je alle kanten de Brenne in. Wij zouden dat vooral op de fiets doen.

Het parc naturel de Brenne heeft een mooie website die uitgebreid allerhande informatie biedt:

https://www.parc-naturel-brenne.fr/le-territoire/un-p-tit-apercu