Alentejo : havenstad Sines

Sines ligt op ongeveer 2 uur rijden van Lissabon en heeft een grote industriële haven met petrochemische industrie, opslagtanks, pijpleidingen, grote zeecontainerschepen en alles, waar wij als rust minnende toeristen niet naar op zoek zijn. Maar Sines was ooit een oude vissershaven alsook de geboortestad van de grote ontdekkingsreiziger Vasco da Gama (1468-1524) en zou toch wel iets van zijn oude historie bewaard hebben? Op weg van Vila Nova de Milfontes naar het einde van onze rondreis in Lissabon, hadden wij nog wel enige tijd over voor een tussenstop om onze nieuwsgierigheid te bevredigen. Vanzelfsprekend lieten we de oliehaven links liggen. We reden over de brede boulevard langs de baai naar de vissershaven. Het was er zo rustig, parkeerplaatsen te over langs de weg. De oude bovenstad met de stoere muren en donjons van het fort lokte boven op de rotsen. Er is een lift vanaf de kade die een uitstapje naar boven vergemakkelijkt. 

Maar de vissershaven had een onmiskenbare aantrekkingskracht op ons. We houden van de kleuren en levendigheid, de werktuigen en materialen die niet zelden een hard bestaan verraden. Zo lag de Bloem van Maria er niet al te florissant meer bij. Maar de meeste boten zagen er goed onderhouden uit. De vissershaven van Sines is dan ook de grootste van de Alentejo tussen Sétubal en de Algarve. Een paar man waren bezig met een andere vorm van onderhoud nl. het boeten van de netten.

Ook voor de inwendige mens werd goed gezorgd. Kersverse vis op de grill en in de pot. Voor deze hangjongeren is nummer 13 geen geluksgetal geworden. 

Mooi, die kleuren. Geen losse houten vissershuisjes zoals we die zo vaak in Portugal hebben gezien, maar aaneengesloten ruimtes in een betonconstructie waar een platform voor auto's het dak vormde. De vissers konden onze belangstelling wel waarderen en vonden het goed dat we foto's namen. Op de grill waren er ondertussen een paar vissen bijgekomen en op tafel stond een maaltijd klaar. Toen we rondkeken en vroegen wat voor vissen het waren, kregen we prompt verschillende hapjes voorgehouden om te proeven. Veel wijzer werden we niet van het vissers Portugees, maar het was een erg leuke ontmoeting en waar kun verser vis proeven?!

Van dit deel van de boulevard leidde een flinke trap omhoog langs de Havenautoriteit naar het westelijke deel van de stad. Vervallen straatjes en dito oude gebouwen doen slechter tijden vermoeden, maar dit deel van de stad heeft blijkbaar ook een flinke renovatie en modernisatie ondergaan. De Kapel van Nossa Senhora das Salvas gaat nog ver terug in de tijd, maar iets verder staan moderne gebouwen in strakke lijnen. Deze weg biedt ruim zicht over de stad en de havens.

De schitterende bomen langs de weg zijn Melia Azedarach oftewel Indische seringen of Kralenboom. Sering vanwege de geur, kralen vanwege de pitten die wel gebruikt werden als kralen voor de rozenkrans. Insecten houden niet van de bloemen, voor mensen is alles aan de boom giftig. We hadden deze bomen ook al in het Guadiana-park gezien.

Smalle keienstraatjes omhoog naar het oude centrum. Veel graffiti, maar ook hier weer een gebouw in de steigers voor vernieuwing. We stonden op het platform bij de lift en besloten hier terug te gaan naar de auto, omdat we deze voor het eind van de middag moesten inleveren in Lissabon bij het verhuurbedrijf. Het zijn veel trappen als de lift buiten werking is! Gelukkig gingen we naar beneden!

De engelstalige wikipedia heeft een uitgebreid artikel over Sines. Een leuke, meer gekleurde website vond ik op Portugalportal. Ons verhaal doet Sines allicht tekort. 

Dit was ons laatste uitstapje in het land en de stad van de grote zeevaarder Vasco da Gama en de vissers van de Atlantische Oceaan. Nog één nachtje slapen bij de luchthaven en dan weer naar huis waar ons ook weer mooie gebeurtenissen te wachten stonden. Obrigado Portugal!

Costa Vicentina : Villa Nova de Milfontes van de andere kant

Vanuit Vila Nova vaart een pontje naar de zuidkant van de Rio Mira, zodat je te voet gemakkelijk naar de mooie stranden aan deze kant van de riviermonding, de Praia das Furnas, kunt komen. Wij hebben met de auto de weg over de brug genomen en dan de afslag naar rechts, door de dennenbossen naar de aanlegsteiger van het pontje. Vandaar zijn we niet naar de grote stranden gelopen, maar een stukje naar rechts om aan het eind van de middag nog even te relaxen aan de rand van de rivier en de stad eens van de andere kant te bekijken. 

De tweede avond hebben we bij Choupana op het strand de zon in de zee zien zakken. De steenmannetjes stonden mysterieus in het gouden uur van de ondergaande zon. Onze maaltijd van sardines en garnalen was niet mysterieus maar wel erg lekker. Een andere gast bood aan om een foto van ons te maken en zo kijken we terug op een paar mooie dagen in Milfontes en drie prachtige weken in Portugal. In Restaurante Alento hebben we voor de laatste keer genoten van de heerlijke Portugese keuken. En dat was ook het leuke van ons verblijf in deze stad: alles wat we wilden was in feite binnen loopafstand. 

Onze laatste dag, maandag 8 mei zouden we in de Star Inn bij de luchthaven van Lissabon slapen. Dat gaf ons nog alle gelegenheid om onderweg de stad Sines aan te doen. En daarmee gaan we dit reisblog afsluiten. 

Costa Vicentina : de kliffen en duinen bij Vila Nova de Milfontes

Na ons uitje op het Praia do Farol (farol betekent vuurtoren) zijn we in de auto gestapt, want de oude vissershaven van Nova Vila de Milfontes ligt een stuk ten noorden van de stad. Ongeveer halverwege is het Praia do Patacho, waar een grotendeels vergaan scheepswrak ligt. We vonden dit zo'n mooi duinengebied dat we daar de volgende dag nog een keer zijn geweest. Op onze weg ernaar toe passeerden we een complex vakantiewoningen en luxe villa's, nieuwbouw en zelfs nog in aanbouw. Portinho do Canal was een vissershaven die vooreerst door de rotsen werd beschermd tegen de wind en de sterke golven. 

De haven is na renovatie beter beschermd en beschikte daarna over een nieuwe vismarkt en uitrusting voor de vissers. De organisatie en arbeidsomstandigheden zijn daardoor sterk verbeterd. Wij hebben het geheel van boven op een parkeerplaats bewonderd; vandaar hadden we ook een onbelemmerd uitzicht over de kust naar alle kanten. Grillige rotsen en kiezelstranden en kliffen met een lage begroeiïng. Als we het Fisherman's trail hadden gelopen, hadden we ongetwijfeld genoten van de diverse flora, maar wij gingen wat dat betreft ons hart ophalen bij Praia do Patacho. 

Op de kaap vlakbij de eerder genoemde vakantiebungalows staat een waterzuiveringsinstallatie (of iets dergelijks) waar we de auto konden parkeren. Veel vogels vonden hier blijkbaar een goede leefomgeving: hele families roodborsttapuiten, groepjes distelvinken, grauwe gorzen en een kleine zwartkop voerden de boventoon. Vandaar gaat een zandspoor over de kaap. Op de stranden beneden zagen we zand en gesteente maar boven liepen we in een duinlandschap met alleen zand. Vermoedelijk voorziet deze bodem in andere voedingsstoffen dan bijvoorbeeld zuidelijker langs de kust, want de velden vol met cistus en armeria etc. kwamen ons inmiddels bekend voor, maar ik vond hier ook plantensoorten die we elders niet hadden gezien. Eveneens opvallend waren de vele vlinders en dat alles maakte dat ik de volgende dag graag nog eens terug wilde onder zonniger omstandigheden. Een uitgebreide foto-impressie van plantjes en vlindertjes en vogeltjes..... en zo.

We konden de verleiding goed weerstaan om naar beneden te klauteren om het scheepswrak van dichterbij te aanschouwen, beetje riskant voor deze ouwelui. de volgende dag was het vloed en was er van het strandje niet veel meer over.

Uitzicht over het Fazenda strand en de vuurtoren.

Hellingen met zeeraket en zeevenkel. Planten met vlezig blad zoals de zeevenkel, zeewinde, sedum en het grijsbladige medicago marina doen het hier goed. Hele bossen wilg-acacia's stonden naast het paadje, nergens anders gezien. .

Het is begin mei en de duinen staan volop een bloei. Hier bij Milfontes zijn het vooral de citroenkleurige schermbloemen (een wilde venkelsoort?? heb ik niet kunnen achterhalen) die opvallen; misschien omdat de planten wat hoger zijn, struikachtig. Veel planten houden het hier liever laag bij de grond zoals de eveneens gele arctotheca calendula. Deze plant komt oorspronkelijk uit zuidelijk Afrika en is waarschijnlijk met graantransporten meer naar het noorden verspreid. Ik kan wel vrolijk worden van al de geel.

Al die planten en bloemen trekken insecten en vlinders aan, vooral aan de luwe zijde van de duinen. Oranje luzernevlinders en nee, geen vlinder, maar een insect: de Iberische wimpelstaart. Prachtig!

Sedum sediforme komt net als Medicago marina inheems voor in de landen rond de Middelandse zee. Ze staat er op allerlei rotsachtige, droge plaatsen. Medicago heeft zich wereldwijd verspreid en wordt wel kustmelk of zeemaand genoemd. Dat zegt genoeg over de groeiplaatsen.

Icarusblauwtje, geen onbekende. Een andere vorm van blauw zag ik in guichelheil en ook een plantje gewone ossentong kwam ik tegen.

Harkwespen, zegt Obsidentify en misschien is die mooie bruine bij wel een gouden slakkenhuisbij. Aan de slakken zal het niet liggen, die zijn er genoeg. Een afgevlogen vuurvlindertje komt me weer bekender voor. En de oranje luzernevlinder vertoont zich vandaag in de zon in al zijn schoonheid.

Een witte kwikstaart loopt op hoge poten door het zand en zelfs gewone huismussen voelen zich hier thuis. Ik zou nog wel uren kunnen rondscharrelen met de camera, maar Rob heeft het zo langzamerhand wel gezien. Terug naar de auto, het scheepswrak wordt inmiddels overspoeld door de vloed.