Nog twee fietstochtjes in natuurpark Brenne

Zondag was een zwaar bewolkte en zelfs wat druilerige dag. Die leende zich goed voor wat lezen en luieren en het uitzoeken van onze volgende bestemming. Maandagochtend maakten we ons nuttig met wat noodzakelijke schoonmaakwerkzaamheden en inkopen plus tanken in Le Blanc. Die middag hebben we nog een nieuw rondje door het land gefietst. Eerst langs het Maison du Parc en het kasteel van Bouchet. Dat is op bepaalde dagen geopend voor bezoekers - in het tweede deel van de week. Nu dus even niet.  Langs de laatste huisjes fietsten we het land van weiden, heggen, bloeiende bermen - zelfs met veel vlinders - weer in. We merkten dat deze dagen heel veel gemaaid werd overal. Niet alleen roofvogels kwamen daarop af, maar ook reigers. Ergens onderweg zag ik (een beetje ver weg in het veld) een koereiger die een grote prooi probeerde weg te werken. Een mol of een muis, ik kon het niet goed zien.

We kwamen bij het Etang de la Mer Rouge, een heel groot meer dat tot onze verbazing helemaal droog stond. En dat terwijl een bordje erop wees dat het om visvijvers ging. De website van natuurpark bood uitkomst: de meren van de Brenne zijn eeuwen oud en zijn vrijwel alle door mensen aangelegd als drinkwatervoorziening voor het vee en later in gebruik genomen als visvijvers. Ze zijn met een stelsel van kanalen en sluizen met elkaar verbonden en worden van oktober tot april stapsgewijs leeggepompt, waardoor de vissen - nog steeds op traditionele wijze - gemakkelijk met grote netten kunnen worden gevangen. De streek is vooral bekend voor de karpers, die je dan ook op de menu's van eetgelegenheden terugvindt.

Aan de andere kant van het pad zagen we wat kleinere vijvers, waarvan er een kurkdroog was, terwijl in een andere een beverrat zich heerlijk aan het wassen was. In een kanaaltje laag stromend water.

Voor ons voelde het als puur natuur met een rijke flora (o.a. bremraap), vlinders, bijen en hommels en andere insecten zoals deze mooie kleine heldenboktor. We fietsten zonder ook maar iemand tegen te komen verder door het bos tussen manshoge varens en grassen, de hoog opgaande bloemenaren van witte affodil, het verrassende blauw van een paar akeleien en teerwitte blaassilene. 

Terug in de weidegebieden dromden de koeien op ons af, vogels als de zwartkop zongen hoog in de boom terwijl boomleeuweriken voor ons van de weg opvlogen. We hebben een mooi rondje gefietst van zo'n 22 km en ook weer een ander facet van het gebied leren kennen. 

Dinsdag hebben we nog een flinke fietstocht gemaakt, deels over nieuwe, deels over eerder gereden trajecten. We hadden de weg veelal voor ons alleen. Het leverde niet echt nieuwe waarnemingen op, maar was wel een plezierige afsluiting van ons verblijf . Het meer van Purais, waar kokmeeuwen, hier en daar wat kuifeenden en tafeleenden, de kolonie witwangsterns en enkele purperreigers in verre rietkragen de meest opvallende verschijningen waren. Via het gehucht Gabriau kwamen we in Gabrière, waar we een smakelijke lunch hebben genoten in Le Gap, voor we verder reden. 

L' étang Massé en Foucault. De jonge zwaluwen waren inmiddels uitgevlogen, maar zaten vast ergens in de buurt. Een blauwe ijsvogelvlinder verraste ons dit keer in de bramenstruiken naast het paadje. De steltkluten paradeerden nog steeds statig rond; een stel wintertalingen, wat grauwe ganzen en Canadese ganzen evenals een paar kieviten hadden zich bij de wilde eenden en de meeuwen op het eilandje gevoegd.

We hebben een weekje van de prachtige natuur van de Brenne genoten. Op de nog zo rustige camping kwamen er inmiddels steeds meer bordjes gereserveerd te staan : Hemelvaartweekend. Wij hebben Vichy als bestemming gekozen en hebben voor de zekerheid maar een plaatsje gereserveerd. Au revoir Brenne!

Costa Vicentina : de kliffen en duinen bij Vila Nova de Milfontes

Na ons uitje op het Praia do Farol (farol betekent vuurtoren) zijn we in de auto gestapt, want de oude vissershaven van Nova Vila de Milfontes ligt een stuk ten noorden van de stad. Ongeveer halverwege is het Praia do Patacho, waar een grotendeels vergaan scheepswrak ligt. We vonden dit zo'n mooi duinengebied dat we daar de volgende dag nog een keer zijn geweest. Op onze weg ernaar toe passeerden we een complex vakantiewoningen en luxe villa's, nieuwbouw en zelfs nog in aanbouw. Portinho do Canal was een vissershaven die vooreerst door de rotsen werd beschermd tegen de wind en de sterke golven. 

De haven is na renovatie beter beschermd en beschikte daarna over een nieuwe vismarkt en uitrusting voor de vissers. De organisatie en arbeidsomstandigheden zijn daardoor sterk verbeterd. Wij hebben het geheel van boven op een parkeerplaats bewonderd; vandaar hadden we ook een onbelemmerd uitzicht over de kust naar alle kanten. Grillige rotsen en kiezelstranden en kliffen met een lage begroeiïng. Als we het Fisherman's trail hadden gelopen, hadden we ongetwijfeld genoten van de diverse flora, maar wij gingen wat dat betreft ons hart ophalen bij Praia do Patacho. 

Op de kaap vlakbij de eerder genoemde vakantiebungalows staat een waterzuiveringsinstallatie (of iets dergelijks) waar we de auto konden parkeren. Veel vogels vonden hier blijkbaar een goede leefomgeving: hele families roodborsttapuiten, groepjes distelvinken, grauwe gorzen en een kleine zwartkop voerden de boventoon. Vandaar gaat een zandspoor over de kaap. Op de stranden beneden zagen we zand en gesteente maar boven liepen we in een duinlandschap met alleen zand. Vermoedelijk voorziet deze bodem in andere voedingsstoffen dan bijvoorbeeld zuidelijker langs de kust, want de velden vol met cistus en armeria etc. kwamen ons inmiddels bekend voor, maar ik vond hier ook plantensoorten die we elders niet hadden gezien. Eveneens opvallend waren de vele vlinders en dat alles maakte dat ik de volgende dag graag nog eens terug wilde onder zonniger omstandigheden. Een uitgebreide foto-impressie van plantjes en vlindertjes en vogeltjes..... en zo.

We konden de verleiding goed weerstaan om naar beneden te klauteren om het scheepswrak van dichterbij te aanschouwen, beetje riskant voor deze ouwelui. de volgende dag was het vloed en was er van het strandje niet veel meer over.

Uitzicht over het Fazenda strand en de vuurtoren.

Hellingen met zeeraket en zeevenkel. Planten met vlezig blad zoals de zeevenkel, zeewinde, sedum en het grijsbladige medicago marina doen het hier goed. Hele bossen wilg-acacia's stonden naast het paadje, nergens anders gezien. .

Het is begin mei en de duinen staan volop een bloei. Hier bij Milfontes zijn het vooral de citroenkleurige schermbloemen (een wilde venkelsoort?? heb ik niet kunnen achterhalen) die opvallen; misschien omdat de planten wat hoger zijn, struikachtig. Veel planten houden het hier liever laag bij de grond zoals de eveneens gele arctotheca calendula. Deze plant komt oorspronkelijk uit zuidelijk Afrika en is waarschijnlijk met graantransporten meer naar het noorden verspreid. Ik kan wel vrolijk worden van al de geel.

Al die planten en bloemen trekken insecten en vlinders aan, vooral aan de luwe zijde van de duinen. Oranje luzernevlinders en nee, geen vlinder, maar een insect: de Iberische wimpelstaart. Prachtig!

Sedum sediforme komt net als Medicago marina inheems voor in de landen rond de Middelandse zee. Ze staat er op allerlei rotsachtige, droge plaatsen. Medicago heeft zich wereldwijd verspreid en wordt wel kustmelk of zeemaand genoemd. Dat zegt genoeg over de groeiplaatsen.

Icarusblauwtje, geen onbekende. Een andere vorm van blauw zag ik in guichelheil en ook een plantje gewone ossentong kwam ik tegen.

Harkwespen, zegt Obsidentify en misschien is die mooie bruine bij wel een gouden slakkenhuisbij. Aan de slakken zal het niet liggen, die zijn er genoeg. Een afgevlogen vuurvlindertje komt me weer bekender voor. En de oranje luzernevlinder vertoont zich vandaag in de zon in al zijn schoonheid.

Een witte kwikstaart loopt op hoge poten door het zand en zelfs gewone huismussen voelen zich hier thuis. Ik zou nog wel uren kunnen rondscharrelen met de camera, maar Rob heeft het zo langzamerhand wel gezien. Terug naar de auto, het scheepswrak wordt inmiddels overspoeld door de vloed.