Terugblik op onze kampeerreis door het noorden en midden van Frankrijk

In mei-juni 2025 hebben we met de caravan weer een rondritje door Frankrijk gemaakt. Deels naar min of meer bekende plaatsen en streken, deels naar nieuwe oorden.

We begonnen onze vakantie evenals de laatste keer in september in Le Crotoy aan de Baai van de Somme., mede omdat we graag het Parc du Marquenterre wilden bezoeken. Evenveel hebben we weer genoten onze fietstochten langs de moerassen bij Le Crotoy zelf en naar Saint-Valéry-sur-Somme. Ook hebben we dit keer een uitstapje gemaakt naar Le Tréport, het kleurrijke Mers-les-Bains en Eu.  

Voor onze volgende pleisterplaats hebben we gekozen voor Falaise in Normandië. Aan de voet van het kasteel van Willem de Veroveraar was de municipal goed voor een paar nachten verblijf. Het kasteel was een bezoek zeker waard, evenals het oorlogsmuseum Mémorial de Falaise. De prachtige omgeving van Suisse Normande biedt een vredig evenwicht en gelegenheid tot fietsen en wandelen, maar wij hebben het bij een autorit gelaten.

In het midden van Frankrijk - Centre-Val de Loire - ligt het regionaal natuurpark de Brenne, ook wel het 1000-merengebied genoemd. Op de grote massa vakantiegangers zal dit geen aantrekkingskracht hebben, maar des te meer op natuurliefhebbers, rustzoekers en vogelaars. Wij hebben een aantal mooie fietstochten gemaakt langs verschillende observatiehutten en door bossen en visvijvers en een heerlijke week op de camping van Rosnay doorgebracht.

Vichy leek ons een mooi tussenstation voor onderweg terug naar het noorden en een prettige afwisseling op de natuurlijke stilte van de afgelopen week. Dat werd zeker geen teleurstelling! Mooie thermenstad met prachtige parken en een rijke variatie aan architectuur, de thermen en gezellige winkelstraten. Gelegen in de landelijke omgeving van de Allier en de heuvels met o.a. het koninklijke kasteel van Randan. Een plaats die ook weer goed was voor een week ontspannen vakantieplezier van struinen, slenteren, fietsen, terrasjes en heerlijk eten. 

De terugreis bood ons gelegenheid om nog even aan de Bourgogne te ruiken. Op elk van onze verblijfplaatsen hadden we wel een nacht en/of dag regen gehad en onderweg naar Chagny was het ook niet droog gebleven. De regen had op de camping voor behoorlijk modderige plekken gezorgd, maar we vonden er een goed stekkie. En evenals in de afgelopen weken, kwam ook hier de volgende dag de zon weer tevoorschijn. Na de glans van Vichy was het even omschakelen in dit oude wijndorp. Maar de druivenstokken in de groene heuvels stonden er goed bij en een weldadige proeverij van rode Santenays brachten ons in de stemming om weer eens terug te willen naar de Bourgogne.

 

Maar nu eindigden we onze vakantie met een natte tussenstop in Liverdun om via de familie in Maastricht naar huis te gaan. Het was mooi geweest.

Le Tréport, Mers-les-Bains en Eu

Donderdag 15 mei. Zware bewolking en een straffe noordenwind zouden met 12° voor een heel koude dag zorgen. Goed voor dikke truien en windjacks. We gebruikten deze dag om een auto-uitstapje naar Le Tréport en omgeving te ondernemen. Bij Le Tréport begint Normandië, de Albasten kust. De stad is tegen de hoge krijtrotsen aangebouwd en is een aanzienlijke regionale havenplaats aan de monding van de Bresle : voor visserij, pleziervaart en voor de handel. Nu oogde alles wat grauw en stil, maar aan de boulevard proefden we de couleur locale met tal van leuke winkels, eetgelegenheden en terrasjes, die op een zonnige dag vast veel bezoekers trekken. 

Met de rust was het overigens snel gedaan toen alle alarmbellen afgingen: brandweerauto's en alle vormen van speciale noodhulp gierden door de stad. Bij de vishal hoorden we dat er iemand van de hoge rotsen was gevallen. Twee teams rukten met reddingsboten uit, een speciaal zoekteam klom op verschillende plaatsen tegen de rotsen. Ondertussen liepen wij over de houten pier naar de vuurtoren en vervolgens naar de kiezelstranden met de vrolijk gekleurde houten strandcabines onderaan de krijtrotsen. Toen we naar de funicular liepen, zagen we signalen dat het slachtoffer op de rotsen gelokaliseerd was. Op het internet vond ik later bericht dat hij het niet overleefd heeft. Wat beweegt iemand om zo dicht aan de rand van de kliffen te komen?

Je kunt met de auto boven op de klif komen en er is ook een trap van 365 treden vanuit de stad naar boven, maar wij hebben dus voor de kabelbaan gekozen. In 1908 werd de eerste funicular geopend, waarmee toeristen en zeker de gasten van het chique hotel op de klif, moeiteloos op en neer naar het strand en de benedenstad konden. Rond 1826 kreeg Le Tréport bekendheid als badplaats, eerst alleen nog voor rijkere lieden, maar met de ingebruikname van de spoorlijn Parijs-Le Tréport in 1872 ook voor minder vermogenden. In WOII werd de kabeltrein in beslag genomen door de Duitsers, vanaf eind jaren '50 functioneerde opnieuw een kabeltrein gedurende zo'n 20 jaar. De huidige automatische lichtgewicht versie is sinds 2006 in gebruik en draait het gehele jaar door. Gratis. In ongeveer 2 minuten brengen de cabines je naar boven/beneden - langs en dwars door de rotsen over een helling van 63%. Het is een leuke ervaring en biedt een mooi uitzicht over de stad en de zee.

Zelfs op een miezerige dag als vandaag reikte het oog ver, toen we eenmaal boven waren. Het Hôtel Trianon is in WOII een Engels militair ziekenhuis geworden totdat de Duitsers in 1942 de hele boel hebben opgeblazen. Het is nooit meer hersteld, alleen het terras en de trappen getuigen nog van de vroegere chique. Het huidige kruis (1887) op de top is tijdens de bezetting naar het kerkplein gebracht om het te beschermen. In 1948 heeft een groepje mannen het op hun rug terug naar boven gedragen en is het hier weer opgericht. Le Tréport was door zijn ligging en haven niet onbelangrijk voor de Duitse bezetters. In de omgeving zijn nog overblijfselen van de Atlantiqwall te vinden en ook te bezoeken. 

Vanuit de kabelbaan keken we neer op het Quartier des Cordiers, de oude visserswijk. Het is niet alles goud dat er blinkt.

Maar toen we eenmaal door de smalle straten tussen de dicht opeenstaande huizen terugliepen naar de boulevard, werden we verrast door de mooie gevels en de fraaie details van veel huizen. Ergens las ik dat de wijk ongeveer twee eeuwen oud is en dat deze gebouwd is op land (kiezelgrond) dat op zee gewonnen is. De eerste bewoners waren vissers, die te arm waren om met netten te vissen en daarom gebruik maakten van lange touwen met haken, waaraan zeewormen als aas zaten. Een betekenis van cordiers = touwslager. Het zijn nu meer toeristen die de huizen bevolken, via airbnb of zo, is mijn indruk.

Het is een aardige wandeling langs de havens naar Mers-les-Bains aan de overkant van de rivier, maar wij hebben de auto genomen. Parkeerplaatsen waren ruim voorhanden in dit seizoen. Mers-les-Bains is een plaatje! Meer nog dan in Le Tréport geeft de architectuur van de Belle Epoque deze plaats een bijzonder karakter. Bij de aanleg van de spoorlijn kreeg ook Mers een eigen station, waardoor het stadje al snel aantrekkelijk werd voor wie de frisse lucht en het baden in zee wist te waarderen, en uitgroeide tot een modieuze badplaats. De boulevard en belendende straten zijn een aaneenschakeling van elegante en rijk gedecoreerde art-nouveau villa's die ten bate van de welgestelde gasten zijn gebouwd. 

Er zijn nog zo'n 400 van deze villa's en her en der werd hard gewerkt aan onderhoud en restauratie. Ze vormen een mooi contrast met de grijze kiezelstranden met de witte badhuisjes en de hoge witte kliffen op de achtergrond. 

Wij hebben onze trip afgerond in het nabijgelegen dorp Eu, dat een nog imposantere geschiedenis kent. Twee getuigen hiervan: het kasteel van Eu (museum van koning Louis-Philippe) en de kapittelkerk van O.L.V. en Saint-Laurent O'Toole hebben we bezocht. Het Château d'Eu staat op de plek van het oude feodale fort. De bouw van het huidige kasteel begon in 1578 en het heeft sindsdien vele veranderingen ondergaan. Het was de favoriete verblijfplaats van koning Louis-Philippe, die er o.a. de Engelse koningin Victoria heeft ontvangen. Zo'n 800 eeuwen daarvoor was Willem de Veroveraar op deze plaats gehuwd met Mathilde van Vlaanderen. Met deze stap in het verleden zouden we hen vanuit Le Crotoy volgen naar Falaise, onze volgende verblijfplaats.

De kapittelkerk is een gotisch monument, gebouwd eind 12e eeuw, maar grondig verbouwd in de 15e en 16e eeuw. Wij houden altijd wel van de krochten van de kerk en deze crypte is mooi met verschillende grafmonumenten, o.a. van de 12e eeuwse heilige Laurent O'Toole, bisschop van Dublin, die hier in 1180 overleed. In de crypte mochten geen foto's genomen worden.

Tot slot hebben we nog een klein rondje door het dorp gelopen, maar toen waren we zo moe dat we naar onze camping teruggekeerd zijn. De gigot d'agneau van de slager in Eu was top!

Le Crotoy en fietsen naar Saint-Valéry-sur-Somme

Le Crotoy is echt een aardige verblijfplaats. Het heeft niet de allure van Saint-Valéry-sur-Somme, aan de overkant van de baai, maar ook hier tref je her en der villa's in de streekeigen bouwstijl aan. Het dorp is gezellig met tal van leuke winkels en allerlei restaurantjes en terrasjes. En de vis is vers! Voor de dagelijkse boodschappen kun je in een supermarkt terecht, maar er is ook nog 1 echte slagerij. Daar sta je op zaterdagochtend voor het weekend tot buiten in de rij! 

Op twee dagen in de week verzamelt Jeanne d'Arc aan de haven de marktkramen om zich heen. Het is een leuke markt met een groot divers aanbod. En als altijd val ik voor de kleuren en geuren van het marktleven. En natuurlijk de Franse kaas! Wat kan het ware vakantiegevoel nu beter oproepen dan het proeven en praatje met de kaasboer en later op een bankje aan de boulevard spontaan nuttigen van dat verse stokbroodje met de nieuw verworven lekkernijen, vers van het zakmes!

Ook het gebied rond de sluis had een onmiskenbare aantrekkingskracht, omdat we hier vorig jaar zoveel watervogels hadden gezien. Daarin werden we nu echter teleurgesteld, want aan de landzijde zagen we in plaats eilandjes met vogels baggermachines en vrachtwagens. Praktisch het hele gebied achter de sluis lag bijna droog en het leek of er zand van een paar honderd meter verderop in de waterplas achter de sluis werd gestort. Uit een gesprek van een van de werkmensen begreep ik later dat de kracht van het water dat bij opkomend hoogtij door de sluis binnenkolkt, de geul daarachter steeds verder uitdiept. Dat werd dus aangepakt. Verder heb ik het gesprek niet gevolgd, want wij gingen naar Saint-Valéry. 20° zon en windje, heerlijk weer voor een fietstocht. Vorig jaar hebben we dit gereden om het leuke toeristenplaatsje te verkennen, dit keer zijn we voor de stad het fietspad naar Le Hourdel ingeslagen. 

Dat plaatsje ligt aan de overkant van de baai, tegenover Le Crotoy. Het fietspad volgde de autoweg en dat werd zo saai dat we de laatste 7 km gelaten hebben voor wat ze waren. Omgedraaid dus en het eerste het beste zijweggetje naar Saint-Valéry ingeslagen. Kleurige rood-gele velden van papavers plus een soort rode klaver en koolzaad. Aan de andere kant een glooiend veld met vlas, dat in de komende dagen een helderblauw tegenwicht zou gaan bieden. Dit keer fietsten we recht op het centrum af en vierden lunchtijd met ieder een mosselpannetje. De mosselen zijn in dit seizoen meer mosseltjes, maar daarom niet minder smakelijk op een zonnig terras! Daarna hebben we nog wat rondgebanjerd op het uiterste puntje bij de baai, Cap Hornu, voordat we terugfietsten naar onze camping. Geen nieuwe ontdekkingen, maar wel een heerlijke fietsdag met ruim 60 km op de teller.

 

Een zonsondergang in Le Crotoy. Het zal hier zomers drukker zijn, maar nu vonden wij het heerlijk rustig, maar niet ongezellig in en rond het stadje.