Granville (Cotentin)

Granville - gebouwd op een schiereiland aan de zuidwestkust van Normandië - is van oudsher een vissersplaats en heeft nog altijd die functie, vooral voor de vangst van schelpdieren. In ons oorspronkelijke plan hadden we in deze streek een paar dagen willen doorbrengen, maar vanwege het weer hebben we daarin enige verandering aangebracht. Op zo'n 45 km afstand van Céaux was het echter de moeite waard om er een dagtochtje van te maken. 

La Haute Ville is het hoog op de rotsen gelegen oude centrum van Granville, geheel omgeven door robuuste verdedigingswallen. Het is een stevige klim omhoog, maar daar krijg je dan ook wat voor. De Haute Ville is tijdens de 100-jarige oorlog door de Engelsen gesticht. Na het vertrek van de Engelsen heeft koning Karel VII de stad versterkt met vestingmuren. Wij liepen de historische stad binnen via de Pont-Levis, een stadspoort met ophaalbrug, gebouwd tussen 1580 en 1640. 

Een wandeling door de straatjes met statige stevige huizen. De architectuur is hier meer Bretons, strakker en heeft niet het frivole van de Normandische badplaatsen die we eerder hebben bezocht. We hebben een beetje kriskras door de stad gelopen. Aan de noordzijde was het nog fris in de schaduw en de ochtendwind, zodat we besloten daar later in de middag terug te komen.

Terug aan de zonzijde keken we uit over de beschut gelegen vissershaven en kwamen we op het plein van de Notre-Dame-du-Cap-Lihou. De kerk is in verschillende perioden gebouwd op de plaats van een vroegere kapel die was gebouwd nadat zeelieden een beeld van de maagd Maria in hun netten hadden opgevist. 

De kerk, enkele kunstwerken en het orgel staan op de monumentenlijst. De vele glas-in-loodramen zijn prachtig. 

Dat Granville vroeger een garnizoensstad is geweest valt aan de gebouwen op de uiterste punt  van het schiereiland, net buiten de stadspoort, goed te zien. Daar staat ook de vuurtoren en daar zijn ook nog veel bunkers van de Atlantikwal en gedenktekens WOII te vinden. Maar voordat we de Pointe du Roc bezochten, daalden we af naar de vissershaven voor een heerlijke rustpauze met verse vis bij een van de restaurants op de kade. 

Rond de kaap, onder de stadswal, loopt een natuurpad waarvan we een gedeelte aan de noordzijde - inmiddels in de zon - gelopen hebben. Beneden ons op de rotsen in zee zagen we meeuwen en aalscholvers, boven ons een valkje dat langsvloog en in de klimop en andere planten op de rotsen heel veel vlinders. Granville heeft wel een zekere allure. Christian Dior is hier geboren en zijn voormalige woonhuis met tuinen is nu het Musée Christian Dior. Meer nog dan dat staat de stad als kuuroord bekend als het "Monaco van Normandië". Bij het casino aangekomen zijn wij naar de beneden-stad afgedaald en vonden daar een levendig centrum. 

Voor de terugweg naar Céaux hebben we voor de kustweg gekozen met een stop bij Jullouville voor een korte wandeling op de kaap. Even de kust verkennen voor misschien een volgende vakantie! Zo werd vrijdag de 13e een bijzonder mooie en ongevaarlijke dag.

Nog een leuke site: https://normandielovers.fr/nl/bezienswaardigheden-granville-bezoeken/#6_De_Grote_Poort_met_ophaalbrug

Le Mont Saint-Michel

Dinsdag 10 september. Buienradar en andere weerorakels beloofden steeds half bewolkt-zon-buien. De realiteit was dat de regen de overhand had. Gevoegd bij behoorlijk krachtige wind uit de noordhoek bij zo'n 15° was dat voor ons aanleiding om Pont-Audemer vaarwel te zeggen en de kapen van Normandië en Bretagne ook te laten voor wat ze waren. De baai van Le Mont-Saint-Michel leek ons evenwel een aardig intermezzo op weg naar ons beoogde reisdoel bij Nantes. We waren nog nooit op het rotseiland geweest. Goede line-up na Honfleur: het beroemde eiland is een toeristische attractie overtreffende trap. We hebben een camping gevonden in Céaux: iets landinwaarts maar daardoor enigszins beschermd tegen de elementen. En: het was droog toen we aankwamen!  

Woensdag kregen de weersvoorspellers gelukkig wel aardig gelijk: geen regen en zelfs een flauwe zon, toen we tegen 9.30 u naar Mont Saint-Michel vertrokken. Er zijn op enige afstand op het vaste land grote parkeerplaatsen, vanwaar gratis shuttlebussen de verbinding naar het eiland verzorgen. Over line-up gesproken: toen we de lange rij wachtenden voor de bussen zagen, besloten we onvervaard om de bijna 3 km naar het eiland te wandelen. Wel zo leuk! Meteen genieten van de baai en het rotseiland met de machtige kerk op de top, af en toe oplichtend als de zon even door de wolken brak. Zo'n fotogeniek fenomeen als Le Mont Saint Michel lieten we natuurlijk, evenmin als velen om ons heen, niet zonder kiekjes en selfies aan ons voorbij gaan. 

Het abdijcomplex werd in 1979 geplaatst op de Unesco Wereld Erfgoedlijst. Het is ook niet vreemd dat het versterkte granieteiland met zijn eeuwenoude historie en unieke ligging zo in trek is bij toeristen. Wij vonden het beslist een indrukwekkend stoer en prachtig monument met een rijke geschiedenis, gesticht in 708 door de aartsbisschop van Avranches na drie verschijningen van de aartsengel Michaël. Strijdbaar en verguld vormde deze later in de middagzon het schitterende hoogtepunt op de kerktoren. 

We waren vroeg genoeg om wat loopruimte in de middeleeuwse straatjes te vinden op onze weg omhoog naar de kerk en de abdij. Met e-tickets waren we vlot binnen en konden nog tamelijk rustig genieten van de indrukwekkende architectuur en de sfeer. 

Veel praktische en achtergrondinformatie op de website van Mont Saint-Michel zelf en Wikipedia. Een audiotour en informatiepaneeltjes onthullen ter plekke vele ins and outs. Op de foto boven de kruidentuin van het klooster. De tredmolen waarmee vroeger de goederenlift aan de buitenzijde in beweging werd gezet, is enorm en nog origineel. Eenmaal weer beneden zagen we aan de buitenzijde de liftgang waarlangs de goederen omhoog en omlaag werden gebracht. 

Tegen de tijd dat we weer buiten kwamen was het druk op de wallen van de muur en kon je in de smalle straatjes bijna over de hoofden lopen. NB: dit is na-seizoen! Op die hoge stadswallen liepen we op ooghoogte met de daken van de huizen met een leistenen daken en muurkledingen. Mooie structuren vind ik. 

Vanaf de hoge stadsmuren heb je natuurlijk een geweldig uitzicht over de verre omgeving. De meeuwen en kauwen was het niet zozeer om het uitzicht te doen als wel om alle kruimels en etensresten van het etende volk. Terug op zeeniveau op het drooggevallen zand hebben we nog even omhoog gekeken, een laatste foto, een laatste selfie van ons samen..... De pendelbus bracht ons vlot naar de P en toen we rond 14.00 uur weer op de camping waren en nog even van de zon genoten, konden we terugkijken op een mooie dag op Le Mont Saint-Michel. Later in de middag plensde het weer. Zonder geluk vaart niemand wel!