Parc ornithologique de Pont de Gau, Saintes-Maries-de-la-Mer

Van het Parc ornithologique de Pont de Gau heb ik vorig jaar al veel laten zien. Ik wil niet teveel in herhaling vervallen en dat is ook niet helemaal mogelijk, omdat ook we ook hier veel minder (soorten) reigers hebben gezien dan vorig jaar. Er zijn nog een paar grote volières, vermoedelijke restanten uit de tijd van de oprichter van dit park André Lamouroux, waar enkele roofvogels zijn gehuisvest.

Zwarte Wouw

Hier kun je ook een ooievaarsnest zien op het dak van een van de gebouwen, zo dichtbij als nergens anders.

De grijze reigers en kleine zilverreigers waren ruimschoots vertegenwoordigd en ook koereigers hebben we gezien; alle overigens vooral op hun nesten in de bomen.

Pulletjes van de steltkluut mochten onder toeziend oog van moeders pootje baden.

En er waren heel veel flamingo's, meer dan vorig jaar. Niet alleen in het voorste gedeelte van het park, maar ook aan de rand van het meer in het nieuwe gedeelte. En ze blijven leuk om naar te kijken, of ze nu staan te slobberen, op een kluitje bijeen of alleen, of ze eendrachtig door het water schrijden of staan te bakkeleien om hun ruimte op te eisen....

De jonge reigers eisen luidkeels hun portie op en krijgen een hapje toegediend. Lieverdjes, ongetwijfeld, maar het lijkt of moeders even genoeg heeft van hun gekrijs.

Opwaaiende zomerveren.....

De meeste tamarindes waren al uitgebloeid en kleuren dan bruin, maar hier en daar lichtten de fijne roze pluimpjes nog vrolijk roze op.

Vlak boven mijn hoofd landde een jonge vogel in de boom. Luide heldere zang, die we vaak hebben gehoord, maar ik weet niet met welke soort we hier te maken hadden.

Het was heerlijk om deze dag af te ronden in Saintes-Maries-de-la-Mer met een uurtje strand als toegift.  Ik vond de legende van de drie Maria's en de zwarte Sara uitgebreid beschreven, met allerlei kanttekeningen, op de volgende website: https://www.hippone.nl/html-pages/Hippone30D.htm

De Maria's mochten dan misschien veilig aan land zijn gekomen, veel vissersvrouwen hebben door de eeuwen heen soms wanhopig naar hun mannen uitgezien. In welke vissershaven vind je dat niet terug? Het moge duidelijk zijn dat het tegenwoordig niet alleen maar om de visserij en het zout draait. Voor toeristen is Saintes-Maries-de-la-Mer een leuk plaatsje om te bezoeken of te verblijven, compleet met een mooie natuur en fijne stranden.

En voor wie er geen genoeg van kan krijgen......

 

  

Musée de la Camargue (Arles)

Ons voornemen om het Musée de la Camargue te bezoeken hebben we ten uitvoer gebracht. De oude schaapskooi, waarin het museum gevestigd was, is verbouwd tot een modern onderkomen voor de historische en hedendaagse collectie. Met veel tekst en uitleg bij historisch fotomateriaal geeft het museum een boeiend beeld van het leven in de Camargue: de prehistorie; de grote overstromingen in de 19e eeuw, waarna er onder keizer Napoleon III dijken rond het gebied zijn gebouwd; de rijstteelt, akkerbouw en natuur; de stieren, de paarden en de schapen; de huizen en het dagelijks leven en vooral ook de mensen, onder wie de zigeuners. Veel historische werktuigen en attributen verlevendigen dat beeld en als je het geheel compleet wil maken, kun je een wandeling maken door het gebied van mas du Pont de Rousty.

Ten tijde van ons bezoek was er een fototentoonstelling over zigeunervrouwen in prachtige zwart-wit foto's.

De wandeling voert langs het kanaal en het cultuurland, waar gewassen als rijst, tarwe, gerst, koolzaad en sorghum jaarlijks wisselend worden verbouwd. Deze gewassen stellen verschillende eisen aan bewatering, dat door pompen en irrigatiesystemen wordt geregeld.

Houtwallen met  bomen en struiken als tamarinde, acacia, pijnboomsoorten, olijfwilgen, kornoelje, riet en zoutmelde beschermen de landerijen tegen zon en wind. Bij enkele bomen staan bordjes met de soortnamen en aanvullende informatie. Talrijk zijn de tamarindes die wij overal in de Camargue hebben gezien. Deze schijnen zich thuis te voelen in de zilte omstandigheden.

Het pad boog naar rechts en daar maakten de hoger gelegen bouwlanden plaats voor de ruige moeraslanden. We liepen door een haag van bomen en riet, waar veel vogels zich welgebekt verstopten tussen het groen. De meeste vlinders waren te actief voor een foto, maar deze grote boswachter vormde de welkome uitzondering.

De rietlanden vertellen ongetwijfeld hun eigen verhaal - ik heb er in ieder geval rietgorzen gezien - maar deze hebben we even gelaten voor wat ze waren. Aan het eind van dit pad kwamen we bij het meer en daar liep een kudde stieren. Heel veel meeuwen bevolkten de randen van het water en we ontwaarden ook enkele flamingo's en andere watervogels, maar de afstand was te groot voor goede waarnemingen met onze verrekijker.

Aan de ene kant waren de rietlanden van de moerassen, aan de andere kant strekte zich de zg. sansouire (stamt af van het woord saumure - pekel) uit, de zilte gronden die "open" of "gesloten" worden genoemd, naar gelang het zoutgehalte en de ligging. De open gronden overstromen in het natte seizoen en drogen in de zomer craquelé uit; daar groeit vooral een soort zeekraal (arthrocnemum glaucum). De sansouire fermée is dicht begroeid met een variatie van zoutminnende planten, zoals Salicornia fruticosa (een andere soort zeekraal), Sueda vera, Obione portulacoides en Limonium narbonense. Daar grazen de paarden en stieren; schapen worden in de zomer naar hoger gelegen gebieden gebracht. Zangvogels als leeuwerik en tuinfluiter vinden hier hun broedgebied. Leeuweriken hebben we veelvuldig boven deze velden gezien. 

We hebben de witte uitslag langs het pad op een natte vinger geproefd: puur zout!

Na het passeren van de cabane van de beheerder zag ik veel honingzuigers over de velden scheren. Ze hadden hun holen waarschijnlijk in een aantal aarden wallen, die bij mij wat kunstmatig overkwamen. Wij vonden het bezoek aan het museum en de wandeling waardevol om iets meer inzicht te krijgen in de ontwikkeling van de natuur en cultuur van de Camargue.
Op zoek naar extra informatie over enkele planten, kwam ik het bijzonder aardige en nuttige blog tegen van Manou: http://www.bulledemanou.com/2016/08/petit-apercu-de-la-flore-de-camargue-les-saintes-maries-de-la-mer-11.html