Natuurlijk kamperen en fietsen bij Vichy

Woensdag, 28 mei lieten we de stilte van Rosnay achter ons. De keuze was gevallen op camping La Croix St Martin in Abrest-Vichy. We zijn eerder in deze contreien geweest. In 2022 verbleven we in Gannay-sur-Loire en in 2018 kampeerden we tussen Moulins en Vichy in de omgeving van Saint-Pourcain. Destijds hebben we wel Moulins bezocht evenals het vestingstadje Billy, maar een bezoek aan Vichy is er nooit van gekomen. We hebben het over het algemeen niet zo op kuuroorden, omdat ze dikwijls veel van hun oude glorie zijn verloren. Maar dat zou  hier geheel ten onrechte blijken: we vonden Vichy de verrassing van onze vakantie. 

De camping lag in Abrest, een voorstadje van Vichy. In verband met Hemelvaartdag hadden we van tevoren gebeld - er was voldoende plaats. Een "pont" (brug) noemde de campingdame dat: zo'n extra vrije dag naar een lang weekend.  Het bleek een kleine en vriendelijke camping en we vonden er een heerlijk rustige ruime plek te midden van het groen. Achter de camping was een ruig veld met grassen en velerlei kruiden en wilde bloemen als rapunzelklokjes, fijnstraal, klavers en koekoeksbloemen. Maar ook een meterhoge bokkenorchis. Ik vind het altijd heerlijk om op een luilekkerdag of in een verloren uurtje even met de camera het veld in te kunnen lopen. Op een regendag hoefde de zon maar tussen de wolken door te komen, of onmiddellijk kwamen de libellen en vlinders tevoorschijn. Een platbuiklibelle of  weidebeekjuffers, vuurvlindertjes, blauwtjes, bruin hooibeestjes of een bruine daguil - allemaal niet spectaculair maar ik kan er vrolijk van worden. De zang van de nachtegaal en de wielewaal hoorden we ook hier regelmatig nabij, maar ook de melancholische roep van de bosuilen. 

En met de telefoon heb ik dankzij BirdNET en Merlin Bird ID, het zeer aanwezige en intrigerende geluid van de Orpheus Spotvogel kunnen determineren. En nu ik wist waarnaar ik moest uitkijken, heb ik de zanger en zijn favoriete plekjes ook gevonden. Maar je heet niet voor niets spotvogel. Dat beest nam een loopje met me. Iedere keer als ik hem in het oog kreeg, vluchtte hij net voor de telelens weg. Op die ene keer na - niet scherp, maar toch!

Vlak voor onze tent had een paartje smaragdhagedissen een soort van jachtterrein op een open, warm stukje grond in het gras voor de bosjes, waarin ze wegschoten als er gevaar dreigde. Maar ze waren niet echt bang voor ons. Mooi!

Vanaf de camping kwamen we direct op de voie verte van Saint-Yorre naar Billy. Het fietspad voerde min of meer langs de oevers van de Allier, voorbij de roeiclub waar ook een leuk restaurantje met een terrasje aan het water was, tot het brede met statige bomen geflankeerde pad door het Kennedypark. 

Voorbij stranden, horeca en speelgelegenheden eindigt dit pad bij de brug over de Allier (naar Bellerive) om over de dijk aan de andere kant van de weg weer verder te gaan : links de Allier met tal van uitspanningen en speelgelegenheden, rechts het Parc Napoléon III en daarachter de stad. 

Dit verhaal gaat nog even verder over het fietspad naar Billy. De Allier is een brede rivier en kent een natuurlijk verloop, maar aan het eind van de kade bij Vichy is een dam onder de brug met een flink verval en daar zijn grote vistrappen.

Het fietspad is grotendeels vlak met hier een daar een doortrapheuveltje. Buiten Vichy kwamen we langs een enorm complex van L'Oréal. Het bedrijf heeft niet voor niets huidverzorgingsartikelen onder de merknaam Vichy: het maakt ook gebruik van de mineralen van de bronnen. 

Bij Saint-Germain des Fosses vonden we een leuke picknickplaats in de vorm van een houten podium met vastgeklonken stoelen. Grappig. Iets verderop was een groot recreatiegebied met visvijvers, maar daar bleek het fietspad onderhevig aan werkzaamheden en konden we de laatste 6 km niet langs deze route vervolgen. We hadden geen behoefte aan omrijden - met Billy hadden we immers al eerder kennisgemaakt. We zijn dezelfde weg teruggereden. Terug op de Quai d'Allier in Vichy werd onze aandacht getrokken door enkele robuuste villa's. Bouwperiode eind 19e eeuw. Deze zien er door hun stoere uiterlijk toch weer heel anders uit dan de elegante villa's in de binnenstad. Maar dat is weer een ander hoofdstuk: Vichy, een kuuroord dat bij de tijd blijft

 

Nog twee fietstochtjes in natuurpark Brenne

Zondag was een zwaar bewolkte en zelfs wat druilerige dag. Die leende zich goed voor wat lezen en luieren en het uitzoeken van onze volgende bestemming. Maandagochtend maakten we ons nuttig met wat noodzakelijke schoonmaakwerkzaamheden en inkopen plus tanken in Le Blanc. Die middag hebben we nog een nieuw rondje door het land gefietst. Eerst langs het Maison du Parc en het kasteel van Bouchet. Dat is op bepaalde dagen geopend voor bezoekers - in het tweede deel van de week. Nu dus even niet.  Langs de laatste huisjes fietsten we het land van weiden, heggen, bloeiende bermen - zelfs met veel vlinders - weer in. We merkten dat deze dagen heel veel gemaaid werd overal. Niet alleen roofvogels kwamen daarop af, maar ook reigers. Ergens onderweg zag ik (een beetje ver weg in het veld) een koereiger die een grote prooi probeerde weg te werken. Een mol of een muis, ik kon het niet goed zien.

We kwamen bij het Etang de la Mer Rouge, een heel groot meer dat tot onze verbazing helemaal droog stond. En dat terwijl een bordje erop wees dat het om visvijvers ging. De website van natuurpark bood uitkomst: de meren van de Brenne zijn eeuwen oud en zijn vrijwel alle door mensen aangelegd als drinkwatervoorziening voor het vee en later in gebruik genomen als visvijvers. Ze zijn met een stelsel van kanalen en sluizen met elkaar verbonden en worden van oktober tot april stapsgewijs leeggepompt, waardoor de vissen - nog steeds op traditionele wijze - gemakkelijk met grote netten kunnen worden gevangen. De streek is vooral bekend voor de karpers, die je dan ook op de menu's van eetgelegenheden terugvindt.

Aan de andere kant van het pad zagen we wat kleinere vijvers, waarvan er een kurkdroog was, terwijl in een andere een beverrat zich heerlijk aan het wassen was. In een kanaaltje laag stromend water.

Voor ons voelde het als puur natuur met een rijke flora (o.a. bremraap), vlinders, bijen en hommels en andere insecten zoals deze mooie kleine heldenboktor. We fietsten zonder ook maar iemand tegen te komen verder door het bos tussen manshoge varens en grassen, de hoog opgaande bloemenaren van witte affodil, het verrassende blauw van een paar akeleien en teerwitte blaassilene. 

Terug in de weidegebieden dromden de koeien op ons af, vogels als de zwartkop zongen hoog in de boom terwijl boomleeuweriken voor ons van de weg opvlogen. We hebben een mooi rondje gefietst van zo'n 22 km en ook weer een ander facet van het gebied leren kennen. 

Dinsdag hebben we nog een flinke fietstocht gemaakt, deels over nieuwe, deels over eerder gereden trajecten. We hadden de weg veelal voor ons alleen. Het leverde niet echt nieuwe waarnemingen op, maar was wel een plezierige afsluiting van ons verblijf . Het meer van Purais, waar kokmeeuwen, hier en daar wat kuifeenden en tafeleenden, de kolonie witwangsterns en enkele purperreigers in verre rietkragen de meest opvallende verschijningen waren. Via het gehucht Gabriau kwamen we in Gabrière, waar we een smakelijke lunch hebben genoten in Le Gap, voor we verder reden. 

L' étang Massé en Foucault. De jonge zwaluwen waren inmiddels uitgevlogen, maar zaten vast ergens in de buurt. Een blauwe ijsvogelvlinder verraste ons dit keer in de bramenstruiken naast het paadje. De steltkluten paradeerden nog steeds statig rond; een stel wintertalingen, wat grauwe ganzen en Canadese ganzen evenals een paar kieviten hadden zich bij de wilde eenden en de meeuwen op het eilandje gevoegd.

We hebben een weekje van de prachtige natuur van de Brenne genoten. Op de nog zo rustige camping kwamen er inmiddels steeds meer bordjes gereserveerd te staan : Hemelvaartweekend. Wij hebben Vichy als bestemming gekozen en hebben voor de zekerheid maar een plaatsje gereserveerd. Au revoir Brenne!