Lagune van Obidos

Een van de attracties van Obidos waarvan we eigenlijk geen weet hadden tot onze gastheer Tiago ons erop attent maakte: de lagune van Obidos. Een groot binnenmeer is gevormd door een smalle doorgang van de oceaan bij Bom Sucesso aan de ene kant en Foz de Arelho aan de andere kant. Wie de voorkeur geeft aan de luwte en het kalme water van de lagune boven de golven en wind aan de oceaan, kan een plekje zoeken op een van de stranden aan weerskanten van het meer. Wij zijn op goed geluk naar Foz gereden, waar we een brede boulevard met vele parkeerplaatsen vonden. Het was een zonnige zaterdag, maar desondanks heel rustig en er moeten wel heel veel badgasten en watersporters komen, wil je elkaar hier in de weg zitten. Het was heerlijk om even op het strand te wandelen en de frisse oceaanlucht in te ademen. Het stadje hebben we niet bezocht.

Vanaf de boulevard terug zijn we de weg langs de lagune ingeslagen (R. João Soares).  Iets verderop begon een nieuw fiets-voetpad waardoor je optimaal van de omgeving kunt genieten. Wij hebben geparkeerd bij een strandje, waar het water groen was van de waterplanten en meer aantrekkelijk was voor bootjes dan voor zwemmers. Er lagen ook enkele vissersbootjes. Het was eb. Langs en in het water van de baai zagen we mensen schelpen en andere zeedieren oogsten. Wij zijn een stukje langs het water gelopen en hebben een poosje geluierd en met de camera het mooie natuurgebied verkend.

Droge, zandige duingrond met pioniersplanten en dennen, een kreek die in de lagune uitstroomt. Het was heerlijk om hier even in de natuur te ontspannen. 

Vandaar terug naar Obidos. Het viel op dat hier zoveel eucalyptusbossen waren en die zouden we nog veel vaker in Portugal tegenkomen. Tijdens eerdere reizen in Zuid-Afrika en Australië hebben we al geleerd dat eucalyptusbomen heel veel water gebruiken en zeer brandgevaarlijk zijn. Het bevreemdde ons dan ook om deze kunstmatige aanplant zoveel aan te treffen, waar ook Portugal bekend is met droogte en vreselijke bosbranden. Bovendien ontbreekt het in de eenzijdige eucalyptusbossen aan biodiversiteit. Het is de economische factor  die bepalend is: het snelgroeiende hout vindt zijn weg naar de papier- en pulpproductie en is een verdienmodel. Veel land is in particuliere handen en daardoor kan de overheid er ook weinig aan doen. Des te opvallender was een boerderij met een volop bloeiende, kruidenrijke lap grond en prachtig bloeiende bomen rond het huis.

En zo kwamen we weer bij Obidos, hoog uittorenend boven de vlakte met de vele boomgaarden, waartussen vast ook die van de zure kersen, waarvan de ginjinha (ginja) wordt gemaakt.

 Morgen vertrekken we via Nazaré en Alcobaça naar Coïmbra.

Over de stadsmuren van Obidos

Obidos, de stad der koninginnen, is gewoon een plaatje zoals ik in de vorige post al liet zien. Ook vanaf een hoger standpunt kunnen we dat alleen maar bevestigen. Het kasteel is tegenwoordig een pousada en niet vrij toegankelijk voor publiek, maar over de 13m hoge muur kun je om het hele vestingstadje lopen. Aan de buitenzijde is de borstwering, maar aan stadszijde is geen houvast, alleen de diepte! De muur is net breed genoeg om tegenliggers te passeren. Dus misschien niet voor iedereen geschikt. Daarom hier nog een uitgebreid fotoverslag. Vanaf de opgang bij het kasteel tot de trap naar beneden bij de hoofdpoort.

Een blik vanaf het hoogste punt over Obidos en de wijde omgeving. Het aquaduct is een bezienswaardigheid op zich. Het is in 1570 e.v. gebouwd in opdracht van Catherina van Oostenrijk, de gemalin van koning João III, om de fonteinen en burgers van water te voorzien. Het aquaduct loopt kilometerslang vanaf een bron bij Usseira naar de stad  Deze zelfde koningin liet de fontein Santa Maria op het gelijknamige plein bouwen. Het aquaduct - of een groot deel ervan - heeft de grote aardbeving van 1755 overleefd.

Wij daalden af naar de Porta da Vila en liepen naar huis. We hadden nog een hele middag om naar de Lagune van Obidos te gaan.

Koninginnestad Obidos

Bij aankomst in Obidos was ik meteen al verrukt van de smalle straatjes met hun witte huisjes en bloemenrijkdom. En al die prachtige bomen en bloemen dragen bij aan de charme van het stadje. Maar dat is bijzaak. Want het middeleeuwse vestingstadje bovenop de 75m hoge heuvel heeft sinds 1951 de status van nationaal monument. Een 13m hoge stadsmuur omgeeft het stadje als vanouds. Zo'n anderhalve km lang kun je over de muur helemaal rondlopen en genieten van de daken en straatjes binnen de muren of het uitzicht over de verre omtrek.

Al in 1210 was de toenmalige koningin zo gecharmeerd van het volledig ommuurde stadje, dat haar gemaal de koning het haar cadeau heeft gedaan. Vanaf toen ging Obidos over van koningin naar koningin, waaraan het de naam Vila das Rainhas dankt. En waarschijnlijk ook haar welvaart en vele kerken, want de verschillende dynastieën hebben goed geïnvesteerd in Obidos, ook in de restauratie van gebouwen na de grote aardbeving van 1755.

Koninginnen zijn hier niet meer, maar toeristen des te meer. Om de verwachtte drukte voor te zijn, gingen we al voor half 10 op pad, terwijl het lager gelegen land nog in dichte mist gehuld was. Een kleine toegangspoort was vlakbij ons verblijf, maar nu kozen we voor de hoofdpoort.  Deze Porta da Vila is waarschijnlijk ca. 1376 gebouwd door koning Fernando en is vestingtoren en kapel ineen. Veelkleurig beschilderd boogplafond en wit-blauwe azulejo's met bijbelverhalen (uit 1740/45) . 

Het was nog stil op straat, de winkeltjes gingen net open en de eerste terrassen werden klaar gezet. We konden ongehinderd foto's nemen. Twee hoofdstraten leiden vanaf de hoofdpoort naar de poort bij het kasteel aan de andere kant. Kleine straatjes en kleurige steegjes vormen hellende verbindingen met gladde klinkertjes en trappen tussen hoog en laag en het is de moeite zeker waard om die achterstraatjes te verkennen. Obidos staat bekend als boekenstad en voor de liefhebber zijn er een paar sfeervolle winkels: één met (look-a-like) smeedijzeren klassiek interieur oogt om van te smullen en dat in letterlijke zin aangezien de klassieke banden waarschijnlijk in mindere mate over de toonbank gaan dan de blikjes sardines etc. Comur is dan ook een visconservenwinkel, waarvan er meer vestigingen zijn in Portugal. Bijzondere combinatie hier met de boeken. In Lissabon vonden we een identieke winkel: blijkt een keten te zijn. Een serieuzer boekenaanbod troffen we aan in een winkel die bomvol stond met gestapelde houten fruitkisten met boeken in een originele combinatie met regionale biologische landproducten. Hedendaagse literatuur en jeugdboeken vonden we in de Sao Tiago kerk bij het kasteel. 

Ginja is de lokale trendsetter: een soort kersenlikeur die met een gedrenkte kers in chocoladecupjes wordt aangereikt. Je drinkt eerst de likeur, eet dan de kers en als laatste de chocolade. Eigenlijk een winterdrankje en eigenlijk traditioneel in een klein glaasje, maar hier het hele jaar door grif met chocolade geschonken en verkocht. Tal van andere leuke winkels met regionale producten en heel veel hebbedingetjes - en niet te vergeten de patisserieën en de chocolademakerij - maken het geheel compleet. Een fotogeniek plaatsje maakt het selecteren uit de vele foto's lastig. Dus vooruit. En ik zal van de beelden van onze muurwandeling een aparte post maken.

Boven: Ingreja de Santa Maria op het gelijknamige plein. 

Onder: de fontein en de schandpaal

Wij hebben de halve muurwandeling gelopen en kwamen bij de hoofdpoort weer naar beneden. We hebben daar even staan praten met een paar Franse bezoekers, die juist met een bus waren aangekomen. Het was niet meer zo rustig als twee uur geleden, maar het viel overigens nog alles mee - zeker voor een zaterdag. Voor ons werd het tijd om een keer ginja te proeven en bij de chocolade makerij te gaan kijken voordat we naar ons huisje terugliepen.

The Chocolate House. Handgemaakte bonbons en chocoladesculpturen met de vraag: hoeveel weegt Charley (niet van de Chocolate Factory maar Chaplin) en hoeveel de oldtimer?

Een wandeling over de muur en een uitstapje naar de Lagune van Obidos in de volgende posts.

's Avonds hebben we een traditionele maaltijd genoten en de zonsondergang in de stilte van de avond.