Natuurlijk kamperen en fietsen bij Vichy

Woensdag, 28 mei lieten we de stilte van Rosnay achter ons. De keuze was gevallen op camping La Croix St Martin in Abrest-Vichy. We zijn eerder in deze contreien geweest. In 2022 verbleven we in Gannay-sur-Loire en in 2018 kampeerden we tussen Moulins en Vichy in de omgeving van Saint-Pourcain. Destijds hebben we wel Moulins bezocht evenals het vestingstadje Billy, maar een bezoek aan Vichy is er nooit van gekomen. We hebben het over het algemeen niet zo op kuuroorden, omdat ze dikwijls veel van hun oude glorie zijn verloren. Maar dat zou  hier geheel ten onrechte blijken: we vonden Vichy de verrassing van onze vakantie. 

De camping lag in Abrest, een voorstadje van Vichy. In verband met Hemelvaartdag hadden we van tevoren gebeld - er was voldoende plaats. Een "pont" (brug) noemde de campingdame dat: zo'n extra vrije dag naar een lang weekend.  Het bleek een kleine en vriendelijke camping en we vonden er een heerlijk rustige ruime plek te midden van het groen. Achter de camping was een ruig veld met grassen en velerlei kruiden en wilde bloemen als rapunzelklokjes, fijnstraal, klavers en koekoeksbloemen. Maar ook een meterhoge bokkenorchis. Ik vind het altijd heerlijk om op een luilekkerdag of in een verloren uurtje even met de camera het veld in te kunnen lopen. Op een regendag hoefde de zon maar tussen de wolken door te komen, of onmiddellijk kwamen de libellen en vlinders tevoorschijn. Een platbuiklibelle of  weidebeekjuffers, vuurvlindertjes, blauwtjes, bruin hooibeestjes of een bruine daguil - allemaal niet spectaculair maar ik kan er vrolijk van worden. De zang van de nachtegaal en de wielewaal hoorden we ook hier regelmatig nabij, maar ook de melancholische roep van de bosuilen. 

En met de telefoon heb ik dankzij BirdNET en Merlin Bird ID, het zeer aanwezige en intrigerende geluid van de Orpheus Spotvogel kunnen determineren. En nu ik wist waarnaar ik moest uitkijken, heb ik de zanger en zijn favoriete plekjes ook gevonden. Maar je heet niet voor niets spotvogel. Dat beest nam een loopje met me. Iedere keer als ik hem in het oog kreeg, vluchtte hij net voor de telelens weg. Op die ene keer na - niet scherp, maar toch!

Vlak voor onze tent had een paartje smaragdhagedissen een soort van jachtterrein op een open, warm stukje grond in het gras voor de bosjes, waarin ze wegschoten als er gevaar dreigde. Maar ze waren niet echt bang voor ons. Mooi!

Vanaf de camping kwamen we direct op de voie verte van Saint-Yorre naar Billy. Het fietspad voerde min of meer langs de oevers van de Allier, voorbij de roeiclub waar ook een leuk restaurantje met een terrasje aan het water was, tot het brede met statige bomen geflankeerde pad door het Kennedypark. 

Voorbij stranden, horeca en speelgelegenheden eindigt dit pad bij de brug over de Allier (naar Bellerive) om over de dijk aan de andere kant van de weg weer verder te gaan : links de Allier met tal van uitspanningen en speelgelegenheden, rechts het Parc Napoléon III en daarachter de stad. 

Dit verhaal gaat nog even verder over het fietspad naar Billy. De Allier is een brede rivier en kent een natuurlijk verloop, maar aan het eind van de kade bij Vichy is een dam onder de brug met een flink verval en daar zijn grote vistrappen.

Het fietspad is grotendeels vlak met hier een daar een doortrapheuveltje. Buiten Vichy kwamen we langs een enorm complex van L'Oréal. Het bedrijf heeft niet voor niets huidverzorgingsartikelen onder de merknaam Vichy: het maakt ook gebruik van de mineralen van de bronnen. 

Bij Saint-Germain des Fosses vonden we een leuke picknickplaats in de vorm van een houten podium met vastgeklonken stoelen. Grappig. Iets verderop was een groot recreatiegebied met visvijvers, maar daar bleek het fietspad onderhevig aan werkzaamheden en konden we de laatste 6 km niet langs deze route vervolgen. We hadden geen behoefte aan omrijden - met Billy hadden we immers al eerder kennisgemaakt. We zijn dezelfde weg teruggereden. Terug op de Quai d'Allier in Vichy werd onze aandacht getrokken door enkele robuuste villa's. Bouwperiode eind 19e eeuw. Deze zien er door hun stoere uiterlijk toch weer heel anders uit dan de elegante villa's in de binnenstad. Maar dat is weer een ander hoofdstuk: Vichy, een kuuroord dat bij de tijd blijft

 

Le Crotoy en fietsen naar Saint-Valéry-sur-Somme

Le Crotoy is echt een aardige verblijfplaats. Het heeft niet de allure van Saint-Valéry-sur-Somme, aan de overkant van de baai, maar ook hier tref je her en der villa's in de streekeigen bouwstijl aan. Het dorp is gezellig met tal van leuke winkels en allerlei restaurantjes en terrasjes. En de vis is vers! Voor de dagelijkse boodschappen kun je in een supermarkt terecht, maar er is ook nog 1 echte slagerij. Daar sta je op zaterdagochtend voor het weekend tot buiten in de rij! 

Op twee dagen in de week verzamelt Jeanne d'Arc aan de haven de marktkramen om zich heen. Het is een leuke markt met een groot divers aanbod. En als altijd val ik voor de kleuren en geuren van het marktleven. En natuurlijk de Franse kaas! Wat kan het ware vakantiegevoel nu beter oproepen dan het proeven en praatje met de kaasboer en later op een bankje aan de boulevard spontaan nuttigen van dat verse stokbroodje met de nieuw verworven lekkernijen, vers van het zakmes!

Ook het gebied rond de sluis had een onmiskenbare aantrekkingskracht, omdat we hier vorig jaar zoveel watervogels hadden gezien. Daarin werden we nu echter teleurgesteld, want aan de landzijde zagen we in plaats eilandjes met vogels baggermachines en vrachtwagens. Praktisch het hele gebied achter de sluis lag bijna droog en het leek of er zand van een paar honderd meter verderop in de waterplas achter de sluis werd gestort. Uit een gesprek van een van de werkmensen begreep ik later dat de kracht van het water dat bij opkomend hoogtij door de sluis binnenkolkt, de geul daarachter steeds verder uitdiept. Dat werd dus aangepakt. Verder heb ik het gesprek niet gevolgd, want wij gingen naar Saint-Valéry. 20° zon en windje, heerlijk weer voor een fietstocht. Vorig jaar hebben we dit gereden om het leuke toeristenplaatsje te verkennen, dit keer zijn we voor de stad het fietspad naar Le Hourdel ingeslagen. 

Dat plaatsje ligt aan de overkant van de baai, tegenover Le Crotoy. Het fietspad volgde de autoweg en dat werd zo saai dat we de laatste 7 km gelaten hebben voor wat ze waren. Omgedraaid dus en het eerste het beste zijweggetje naar Saint-Valéry ingeslagen. Kleurige rood-gele velden van papavers plus een soort rode klaver en koolzaad. Aan de andere kant een glooiend veld met vlas, dat in de komende dagen een helderblauw tegenwicht zou gaan bieden. Dit keer fietsten we recht op het centrum af en vierden lunchtijd met ieder een mosselpannetje. De mosselen zijn in dit seizoen meer mosseltjes, maar daarom niet minder smakelijk op een zonnig terras! Daarna hebben we nog wat rondgebanjerd op het uiterste puntje bij de baai, Cap Hornu, voordat we terugfietsten naar onze camping. Geen nieuwe ontdekkingen, maar wel een heerlijke fietsdag met ruim 60 km op de teller.

 

Een zonsondergang in Le Crotoy. Het zal hier zomers drukker zijn, maar nu vonden wij het heerlijk rustig, maar niet ongezellig in en rond het stadje.

De Smaragdkust : Saint-Briac-sur-Mer

Voor de weg terug naar het noorden kozen we toch nog voor een klein stukje Bretagne. We hadden nog een paar dagen over. Dinard was onze bestemming, maar de beoogde camping bleek bij aankomst vol - over de telefoon had men niet al te vriendelijk geen informatie willen geven en daardoor kwamen we daar voor niets. En zo belandden we iets verderop in het dorpje Saint-Briac. Op de camping viel best iets aan te merken, maar het plaatsje was een heel leuke verrassing. Het is een vissersdorp, tegenwoordig vooral gewaardeerd door toeristen vanwege de verschillende zandstranden en de schitterende ligging aan de monding van de rivier de Frémur en de zee. Het is een aardig dorpje met een paar leuke winkels en goede verswinkels (bakkers, viswinkel, slager) rond een gezellig plein. Bouwstijl van rond 1900 herkenden we in o.a. het wat streng ogende postkantoor en een kleurig winkelpand. We slenterden door leuke steegjes en straatjes tussen natuurstenen bebloemde huizen en villa's met gesloten poorten en een heel grote Presbteriaanse kerk, die in de steigers stond. Het strak opgetrokken voormalig klooster met een moderne glazen aanbouw doet tegenwoordig dienst als gemeentehuis en mediatheek.

Maar vooral de vele chique en prachtig statige huizen boven de kust en iets buiten de dorpskern, maakten indruk op ons. En toen we een doorkijkje naar de haven kregen, snapten we waarom dit de Côte Emeraude heet. De afdaling naar de haven bood ons een fraai uitzicht over de baai en het schiereiland Nessay met het kasteel, dat eind 19e eeuw is herbouwd op de plaats van een voormalig versterkt kasteel. Nu is het een luxe hotel - op een geweldige locatie. 

We hebben de omgeving met de fiets verkend door via de Balcon d'Emeraude langs het water te rijden naar de brug die de rivier overspant. Over de hoge rotsen aan de overkant bereikten we het strand de la Cerisaie.

We genoten van een strandje hier, een strandje daar, de vele mooie huizen en de rustige sfeer. In de zomer is er waarschijnlijk meer reuring . Een plaatselijke bewoner was blij dat hij weer eens rustig van zijn eigen dorp kon genieten tijdens een wandeling. Desgevraagd vertelde hij ook iets over de stoere omlijstingen van deuren en ramen van de nieuwere woningen. De oude huizen zijn gemaakt met op maat gesneden en met de hand gestapelde natuursteen. Maar dat is tegenwoordig te duur. De bouwstijl wordt op moderne wijze min of meer gekopieerd : "nouveau Breton" noemde hij deze architectuur met een brede grijns. 

Lancieux was ook een aardig dorpje met een uitgestrekt en breed strand. Regen was voorspeld en donkere dreigende wolken leken die belofte te gaan inlossen. Maar wat een bof: we kregen nog alle gelegenheid om in het zonnetje een paar oesters te verschalken. Zo'n zeevakantie moesten we toch passend afsluiten! Pas later in de middag werd de voorspelling bewaarheid, maar toen konden wij al een geweldige dag terugkijken.